LACOSTE / EDITORIAL
DE KROKODIL WACHT OP ZIJN PROOI
Hij ligt stil. Laag bij de grond, donkerblauw lijf, felgele tanden en geen enkele reden om energie te verspillen voordat zijn prooi dichtbij genoeg is. Je ziet hem bijna tussen het gras liggen wachten tot er iets beweegt. Dan kijk je nog een keer en blijkt het geen alligator te zijn, maar de Lacoste AG-LT23 Ultra x Daniil Medvedev. Een tennispatta met zoveel reptiel in z’n houding dat die Crocodile aan de zijkant bijna overbodig wordt. Bijna.
Dan gaat de bal over het net en is het gedaan met stil liggen. Medvedev staat achter de baseline met die lange armen en benen van hem, wachtend alsof hij alle tijd van de wereld heeft. Eén klap naar links, terug naar rechts, diepe bal, nog eentje terug en ineens staat die gast van 1,98 meter op een plek waarvan je een seconde geleden zeker wist dat hij daar niet kon komen. Zijn tennis ziet er soms uit alsof iemand de gebruiksaanwijzing is kwijtgeraakt, maar probeer er maar eens van te winnen. Voormalig nummer één van de wereld, US Open-kampioen en een speler die van lange baseline-gevechten bijna een vorm van psychologische oorlogsvoering heeft gemaakt.
Precies daarom past deze Lacoste zo goed bij hem. Kijk naar die patta. Navy over het bovenwerk, geel dat langs de zool omhoog bijt en een constructie die eruitziet alsof hij gemaakt is om zijwaarts uit de bocht te vliegen zonder ooit de controle kwijt te raken. Onder dat uiterlijk zit geen lifestyle-schuim voor een rondje stad. Lacoste gebruikt PiquéWeave om de upper licht en ademend te houden, een TPU-constructie om de hiel richting middenvoet stabiel te krijgen, LSRFoam om energie terug te geven en LineGrip onder de voet voor grip wanneer Medvedev weer van de ene hoek van de baan naar de andere wordt gestuurd.
En dat is waar die alligatorvergelijking ineens nog beter wordt. Medvedev jaagt niet altijd zoals de explosieve tennisser die bij iedere winner zijn hele lichaam door de bal gooit. Hij wacht. Leest. Stuurt terug. Laat jou nog één bal slaan en nog één, totdat je denkt dat je eindelijk ruimte hebt gevonden. Dan beweegt die lange gast weer, komt de bal terug en mag je opnieuw beginnen. Backhand crosscourt, forehand diep, terug naar de backhand, rally verlengen en kijken wie als eerste met z’n hoofd knippert. Het ziet er soms bijna lui uit totdat je beseft dat jij degene bent die al drie keer van links naar rechts is gestuurd.
Zelfs wanneer Medvedev buiten de baan met z’n Palmeiras-shirt rondloopt, zit daar iets lekker ongepolijsts in. Geen tennisprins die twintig minuten voor de spiegel heeft gestaan om er perfect uit te zien. Geef hem z’n shirt, geef hem z’n Lacostes en laat die man gewoon Medvedev zijn. Misschien is dat precies waarom wij deze combinatie zo hard vinden. Lacoste probeert hem niet in iemand anders te veranderen. Ze bouwen een patta rond de manier waarop híj beweegt.
En die patta verdient ook zonder centre court alle aandacht. Donker, fel, technisch en met een zool die eruitziet alsof hij ieder moment z’n bek kan opentrekken.
Niet op de krokodil stappen. Hij was al naar jou aan het kijken.
EDITORIAL GALLERY
SELECTED SHARES
